You are currently browsing the monthly archive for Octubre, 2008.
”Los caballos negros son,
las herraduras son negras…”
A simple vista da la impresión de que hay oscuridad o que al menos algo oscuro proviene de ellos.
`
”Sobre las capas relucen
manchas de tinta y de cera…
Tienen, por eso no lloran,
de plomo las calaveras…”
¿Manchas de tinta y de cera? Si… manchas de un pasado del que huirán por volverse en contra de los sentidos humanos. Sus cabezas son duras como el plomo, no sienten, no lloran. Han perdido el sentido de la vida, de la voluntad de uno mismo, de diferenciar entre el bien y el mal.
”Con el alma de charol
vienen por la carretera”
Se trata de otra referencia a la oscuridad de su ser. Corren bajo la luz de la luna trayendo la muerte.
”Jorobados y nocturnos,”
De noche galopan agachados sobre sus caballos.
”por donde animan ordenan
silencios de goma oscura
Por donde quieran que pasen, dejan silencio de goma oscura, es un silencio de muerte. Las botas de los jinetes callan el taconeo de los gitanos.
y miedos de fina arena.”
Miedos que entre en el cuerpo inevitablemente, como la fina arena de la playa, irritante, que se nos pega a la piel.
”Pasan, si quieren pasar,
y ocultan en la cabeza
una vaga astronomía
de pistolas inconcretas.”
Los mismos jinetes no están seguros acerca de la concienia de sus actos. Son pobres almas que esconden la inseguridad que llevan en su interior.
¡Oh ciudad de los gitanos!
….
¿Qué é o arte? Existen moitas definicións para esta cuestión aínda que todas coinciden no seguinte: é aquilo que nos transmite sensacións ou sentimentos e que está feita pola man do home. A man deste home foi evolucionando, e así mellorando na súa labor artística. Moitos artistas xogaron co efecto visual, enganando o ollo humano; outros simplemente querían deixar constanza das súas vivenzas; outros gañáronse a vida con isto; e outros perdéronna. Máis eu quero remontarme a moito antes de todo isto, eu quero falar acerca daqueles primeiros artistas que non foron idolatrados, nin sequera coñecidos pola súa obra, sólo meros artistas anónimos, que deixáronnos constanza da súa efímera existencia.
¿Algunha vez pasaches polas covas de Altamira, ou contemplaches nalgunha fotografía a Venus de Willendorf? Se é así, comprenderás o que eu pretendo explicarche desde o miña opinión persoal.
Comezarei expoñendo as deduccións básicas que nos demostran as pinturas que deixaron os da nosa especie miles de anos atrás. Na Europa Occidental é onde se dan mais casos de arte parietal, a cal refírese á arte mural, é dicir, a arte nas grutas, nos abrigos rochosos e en todas as paredes interiores onde puideran pintar. Usaban os dedos, escupían pintura coa boca e chegaron a inventar unha especie de lápices e pinceles rudimentarios. Os lugares onde mais soían pintar era nas zonas mais interiores das grutas. Isto soa realmente extraño se sabemos que eles convivían nas entradas e zonas mais próximas ó exterior das covas e non nas zonas alonxadas da saída, cubertas pola escuridade. Por iso, deducimos o uso dunha luz artifial, o lume. Xa non é que o descubriran, se nón que aprenderon a mantenelo e a aproveitalo. Outra cousa que aproveitaron, foron os desniveles rochosos que lles permitían gañar volume ás pinturas. E é así como causan unha gran sensación ver ós animais que sobresaen.
Venus de Willendorf
Outra vertente da arte paleolítica, ven a ser a arte moble, ou mobiliar, que envolve a todos aqueles obxectos artísticos que pódense mover e son atopados en excavacións. Crese que quizais estos obxectos tiveran algunha función rituaria. Son tales os colgantes, os bastóns perforados, as lanzas, etc. Obxectos realmente significativos na arte moble foron as Venus do paleolítico, atopadas en diversos lugares. A primera que apareceu foi a Venus de Brassempouy por Édouard Piette en 1833. A partir dos seguintes descubrimentos, fixéronse teorías acerca destas figuriñas. As características das mesmas aparecían como mulleres obesas, de pequenos brazos e pés, pero cos peitos e a vulva moi esaxerados en tamaño. Estas representacións nunca tiñan cara. Pénsase que o que querían representar con isto era a fertilidade ou as épocas de abundancia.
Realmente estas obras dannos unha achegada ó pasado, ó comezo de todo, e recórdannos a evolución pola que hemos pasado ata chegar ós nosos días.
.
Comentarios recientes